Vysk. D. Trijonio pamokslas 300- oios metinės Šnipiškių Jėzaus statulos pastatymo metinės / Trzechsetna rocznica rzeźby Jezusa Sznipiskiego

300- oios metinės

Šnipiškių Jėzaus statulos pastatymo metinės

Šio sekmadienio skaitiniai dvelkia gaivinančia velykine viltimi. Pirmame skaitinyje girdime kaip auga Dievo Bažnyčia Samarijos žemėje. Evangelija mums pasakoja apie Jėzaus pažadą atsiųsti Globėją, kuris liks su mumis per amžius. Antrasis skaitinys mus ragina tiesiog dalintis su kiekvienu apie mumyse gyvenančią viltį: „Verčiau šventai sergėkite savo širdyse Viešpatį Kristų, visuomet pasirengę įtikinamai atsakyti kiekvienam klausiančiam apie jumyse gyvenančią viltį“ (Pt 3, 15). Šie žodžiai nusako velykinio žmogaus svarbų uždavinį – būti savo tikėjimo ir vilties liudytoju. Tačiau, kad galėtume ja dalintis, visų prima turime viltį turėti savo širdyse, gaivinti ją savo artimųjų tarpe, savo šeimose.

Šiandien minime vieną iš Vilniaus miesto vilties simbolių – Šnipiškių Jėzaus skulptūros pastatymo 300 metines. Kodėl vilties simbolis? Ogi prieš tris šimtmečius ant Neries kranto kalvos, kurioje palaidotos 1709–1710 m. maro epidemijos aukos, pastatyta koplytėlė su skulptūra Jėzaus nešančios kryžių.

Ja buvo norima priminti vilniečiams vienuolių Šv. Roko gailestingumo brolių arba rokitų pasiaukojimą, kadangi jie liko mieste globoti sergančiųjų. Jie slaugė ligonius ir nors patys mirė, tačiau jie tvirtai žinojo, kad mirtis nėra pabaiga. Galutinis žodis priklauso Kristui.

Šv. Roko gailestingumo broliai arba rokitai, buvo vyrai vienuoliai, kurie rūpinosi vargšais ir ligoniais špitolėse. Šis vienuolynas gimė ir veikė LDK teritorijoje. Šalia įprastinių įžadų priimdavo papildomą įžadą – rūpintis ligoniais ir vargšais. Panašiai kaip šiais laikais Motinos Teresės seserys, kurios pasižada rūpintis pačiais vargingiausiais. Vos tik įsikūręs rokitų vienuolynas tuoj pat susidūrė su to meto užklupusia baisia maro epidemija. Tai taip pat galime sakyti Dievo Apvaizdos ženklas, kuris rodo, kad Viešpats rūpinasi savo žmonėmis, pasiųsdamas jiems iš anksto tuos, kurie padės bėdose. Gi įkūrėjas, pranciškonas tretininkas Jonas Jarolavičius suburia vienuolius likus iki epidemijos vos keliems metams. Tačiau jie negailėjo savo jėgų, padėdami įvairių negandų varginamais žmonėmis, jie tapo Dievo gailestingumo ir vilties ženklu tiems, kas į juos kreipdavosi. Jų špitolės tapo paskutinės vilties ženklais tiems, kurie negalėdavo pasirūpinti patys. Jie savo namuose priglausdavo beglobius vaikus ir tuos,  kuriuos kamuodavo psichinės negalios. Ne veltui ši statula įkūnija jų pasiaukojimą ir parodo, kad visada atsiras žmonių, kurie padės Jėzui nešti kryžių su tais, kurie išgyvena sunkumus.

Kristaus, nešančio kryžių statula rodė kelią piligrimams, vykstantiems Verkių Kalvarijų link. Ji rodo mums kelią link dangaus. Ji šiandien ir mums yra vilties simbolis, XX a. 6-ajame dešimtmetyje dingusi, kai sovietų valdžios nurodymu buvo sunaikinta koplytėlė prie Žaliojo tilto ir tik 2017 m. šv. Rapolo bažnyčios rūsyje netikėtai atrasta. Atrodytų su koplyčios susprogdinimu viskas baigta. Tačiau atsirado drąsių žmonių, kurie sugebėjo šią statulą paslėpti, tikėdamiesi, jog vieną dieną ją vėl bus galima sugrąžinti tikintiesiems. Ir šiandien tai mums yra nenugalimumo simbolis. Kartu tai ypatingas Dievo malonių ženklas, nes ne vienas patyrė gausių Dievo malonių, besimeldžiant prie šios statulos.

Budėkime ir mes, kad niekada nepristigtume tikėjimo bei vilties. Tegul mūsų neišgąsdina sunkumai ar persekiojimai. Visada savo širdyje gaivinkime viltį, kuria dalinkimės su kitais.

Kažkada popiežius Pranciškus vienoje iš pirmųjų katekezių yra sakęs, saugokitės, kad iš jūsų niekas nepavogtų džiaugsmo. Iš tiesų, džiaugsmas yra svarbus dalykas žmogaus gyvenime, be jo mūsų gyvenimo pilnatvė, ypač amžinybė, liktų labai skurdi. Tačiau kitas svarbus mūsų bendrakeleivis kelionėje link amžinybės yra viltis. Galbūt net gi svarbesnis, nes ji mums yra kelrodis palydintis link amžinybės.

Taigi, kur kas didesnis pavojus, jei mūsų žemiškoje kelionėje kas nors iš mūsų pavogtų viltį. O į ją kėsinasi nemažai priešų. Nepasitikėjimas, nerimas, abejonė, baimė dėl ateities – tai tik keletas piktojo ginklų, su kuriais jis sėkmingai pavagia mums iš pat nosies viltį. Atrodytų, net gi tokie paprasti žemiški dalykai, kaip ekonominis ar politinis nestabilumas, ligos, nesaugumas mus gali išbalansuoti ir sugriauti mūsų vilties pamatus.

Viltis leidžia mums keliauti šios kasdienybės keliu į priekį. Jei nebelieka vilties, žmogus nebeturi prasmės gyvenime. Nes kas pasiūlo didesnę viltį, tas laimi visą žmoniją.

Pirmadienį, gegužės 18 d. švęsime šv. popiežiaus Jono Pauliaus II 100-ąsias gimimo metines. Jis buvo ypatingas krikščioniškojo pasaulio vilties liudytojas. Todėl noriu baigti savo kalbą jo žodžiais, pasakytais apie viltį jauniems žmonėms ir kartu mums visiems:

„Būkite krikščioniškojo tikėjimo ir vilties nešėjai šiame pasaulyje kiekvieną dieną. Būkite ištikimi prisikėlusio Kristaus liudytojai, niekada nevenkite kliūčių, kurios stovi jūsų gyvenimo keliuose. Aš tikiu jumis“. Tegul Dievo palaiminimas ir šventojo popiežiaus Jono Pauliaus II užtarimas mus stiprina gyvenimo kelyje. Amen.

Trzechsetna rocznica rzeźby Jezusa Sznipiskiego

Czytania z dzisiejszej niedzieli emanują orzeźwiającą, wielkanocną nadzieją. W pierwszym czytaniu słyszymy, jak Kościół Boży wzrasta w Samarii. Ewangelia mówi o obietnicy Jezusa zesłania Opiekuna, który pozostanie z nami na zawsze. Drugie czytanie zachęca nas, abyśmy dzielili się z wszystkimi nadzieją, która w nas żyje: „Pana zaś Chrystusa miejcie w sercach za Świętegoi bądźcie zawsze gotowi do obrony wobec każdego, kto domaga się od was uzasadnienia tej nadziei, która w was jest” (1P 3, 15). Te słowa opisują ważne zadanie człowieka wielkanocnego – być świadkiem wiary i nadziei. Jednak, aby móc się nimi dzielić, musimy przede wszystkim mieć nadzieję w naszych sercach, ożywiając ją wśród naszych bliskich, w naszych rodzinach.

Dziś wspominamy jeden z wileńskich symboli nadziei – rzeźbę Jezusa w Śnipiszkach oraz jej trzechsetną rocznicę postawienia. Dlaczego symbol nadziei? Otóż trzy wieki temu na wzgórzu nad brzegiem Wilii, gdzie w latach 1709–1710 pochowano ofiary epidemii dżumy, została zbudowana kaplica z rzeźbą Jezusa niosącego krzyż.

Miała przypominać mieszkańcom Wilna poświęcenie Wspólnoty Braci Miłosierdzia od św. Rocha, nazywanych również rochitami, którzy pozostali w mieście, aby opiekować się chorymi. Służyli chorym i chociaż sami umarli, byli przekonani, że śmierć to nie koniec. Ostatnie słowo należy do Chrystusa.

Posąg Chrystusa, niosącego krzyż, wskazywał drogę pielgrzymom, zmierzającym w kierunku Kalwarii Wileńskiej. To On wskazuje nam drogę do nieba. On, i dzisiaj, jest dla nas symbolem nadziei. Zniknął w latach sześćdziesiątych XX (dwudziestego) wieku, kiedy kaplica w pobliżu Zielonego Mostu została zniszczona na rozkaz władz sowieckich i dopiero w 2017 roku została niespodziewanie odkryta w piwnicy kościoła świętego Rafała. Wydawało się, że po wybuchu kaplicy wszystko się skończyło. Pojawili się jednak odważni ludzie, którym udało się ukryć ten posąg, ponieważ mieli nadzieję, że pewnego dnia będzie można zwrócić go wiernym. A dzisiaj jest to dla nas symbol bycia niezwyciężonym. Jednocześnie jest to szczególny znak łask Bożych, ponieważ niejeden doświadczył obfitych łask Bożych, modląc się przy tej figurze.

Jak ważne jest w naszym życiu, aby w najciemniejszą noc nie tracić nadziei i zachować wiarę, dając jej świadectwo w życiu osobistym.

Nawet w tych ponurych, radzieckich czasach nadzieja chrześcijańska w ludzkich sercach była silna. Kiedyś przeczytałem opowiadanie o tym, jak były prezydent USA, George Bush, w 1982 roku uczestniczył w pogrzebie byłego przywódcy radzieckiego Leonida Breżniewa. Bush był bardzo poruszony cichym protestem, który okazała wdowa Breżniewa, Natalia. Jej gest nie został uchwycony w kamerze telewizyjnej, ale zobaczyli go stojący obok niej. Długo stała bez ruchu przy trumnie, ale gdy tylko żołnierze chwycili wieko trumny, by ją zamknąć, żona Breżniewa wykonała gest wielkiej odwagi i nadziei, który w tamtym czasie mógł być potraktowany, jako jedno z największych, nieposłusznych zachowań wobec rządu. Pochyliła się w kierunku grobu i zrobiła znak krzyża na piersi męża. Pobłogosławiła go znakiem krzyża Jezusa. Był to gest jej pożegnania, a jednocześnie wymowny znak chrześcijańskiej wiary i nadziei, wypraszający dla swego męża miłosierdzie Jezusa.

Czuwajmy, aby nadzieja i zaufanie do Pana zawsze mieszkały w naszych sercach. Nie dajmy się zastraszyć ani trudnościom, ani prześladowaniom. Nie bójmy się dzielić nadzieją i doświadczeniem wiary z innymi. Niech umocni ich nasze pragnienie bycia wierzącymi.

Kiedyś papież Franciszek w jednej z pierwszych katechez powiedział: strzeż się, aby nikt nie ukradł ci radości. Naprawdę, radość jest bardzo ważna w życiu człowieka, bez niej pełnia naszego życia, a zwłaszcza wieczność, byłaby bardzo uboga. Ale innym ważnym towarzyszem naszej podróży ku wieczności jest nadzieja. Być może nawet ważniejszym, ponieważ wskazuje nam drogę ku wieczności.

Zatem, o wiele bardziej jest niebezpieczne, jeśli, w naszej ziemskiej podróży, komuś z nas ukradziono nadzieję. I atakuje go wielu wrogów. Nieufność, niepokój, wątpliwości, lęk przed przyszłością to tylko niektóre ze złych narzędzi, którymi skutecznie kradnie się nadzieję sprzed nosa. Współczesny człowiek doświadcza niestabilności gospodarczej lub politycznej, chorób, niepewności, a wszystko to może zachwiać i zniszczyć fundamenty nadziei. Nadzieja pozwala nam iść naprzód ścieżką codziennego życia. Kiedy braknie nadziei, człowiek doprawdy traci sens w życiu.

Niech zachowana figura Jezusa ze Śnipiszek przypomina nam o pokładanych tutaj nadziejach i modlitwach wiernych sprzed trzystu lat. Niech wiara w Jezusa, który zwycięża wszystkie przeszkody, zawsze pozostanie silna w naszych sercach.

W poniedziałek, 18 maja, będziemy świętować setną rocznicę urodzin papieża Jana Pawła II. Był on szczególnym świadkiem nadziei dla świata chrześcijańskiego. Chciałbym, zatem, zakończyć swoją przemowę jego słowami o nadziei skierowaną do młodych ludzi, a jednocześnie do nas wszystkich:

Bądźcie na tym świecie nosicielami wiary i nadziei chrześcijańskiej, żyjąc miłością, na co dzień. Bądźcie wiernymi świadkami Chrystusa zmartwychwstałego, nie cofajcie się nigdy przed przeszkodami, które piętrzą się na ścieżkach Waszego życia. Liczę na Was“. Niech błogosławieństwo Boże i wstawiennictwo Świętego Papieża Jana Pawła II umocni nas na drodze życia. Amen.


Add your Thoughts

El. pašto adresas nebus skelbiamas. Būtini laukeliai pažymėti *