Eucharistija – Viešpaties meilės mums neužmirštamo skonio maistas Papież: Słowo nie wystarczy, dlatego Bóg dał nam Eucharystię

Devintinių sekmadienį – Kristaus Kūno ir Kraujo iškilmės Mišias popiežius aukojo Šv. Petro bazilikoje. Jose dėl koronaviruso pandemijos suvaržymų dalyvavo tik kelios dešimtys tikinčiųjų. Popiežius homilijoje kalbėjo apie Eucharistijos svarbą. Mišios yra turtas, kurį turime iškelti į pirmąją Bažnyčios ir mūsų gyvenimo vietą. Mišių pabaigoje popiežius vadovavo Švenčiausiojo Sakramento adoracijai, suteikė Devintinių eucharistinį palaiminimą.

Esmiškai svarbu atminti. Be atminties susvetimėjame, tampame egzistencijos perėjūnais, išsirauname iš mus maitinančios dirvos, leidžiamės nešami kaip lapai vėjyje. Devintinių sekmadienio Žodžio liturgija pradėta Mozės ištartu „Atmink!“  – „Atsimink tą ilgą kelią, kuriuo tave vedė Viešpats, tavo Dievas (Įst 8, 2). Atminti reiškia vėl atkurti stiprius ryšius, jaustis istorijos dalimi, alsuoti su tauta. Tai nėra asmeninis reikalas, bet būdas vienytis su Dievu ir kitais. Todėl ir Biblijoje Dievo atminimas perduodamas iš kartos į kartą. Tačiau, ką daryti, jei nutrūksta atminimo perdavimo grandinė?

Popiežius Devintinių homilijoje sakė, jog Dievas žino, kokie mes trapūs ir kaip sunku išsaugoti atmintį. Todėl jis atlikto neregėtą dalyką: paliko savęs atminimą – ne tik žodžius, raštus ar ženklus, nes lengva užmiršti, ką išgirstame, perskaitome ar pamatome; jis mums davė maistą, kurio skonį sunku užmiršti. Jis paliko mums duoną, kurioje yra jisai – gyvas ir tikras – ir kurio skonyje visa jo meilė mums. Priimdami ją galėtume ištarti: „Viešpatie, tai tu; atmink mane!“. Todėl Jėzus paprašė: „Tai darykite mano atminimui!“ (1 Kor 11, 24 ).

Eucharistija nėra tiktai atminimas, bet tikras dalykas, faktas – mums atgimstančios Viešpaties Velykos, Dievo atminimas, kuris nepalieka vienų ir išgydo mūsų pažeistą atmintį.

Per Eucharistiją Viešpats išgydo nuo neigiamos atminties, primenančios nesėkmes ir sukeliančios bloga jausmą, jog esame netikėliai, nuolat klystantys, kad esame „klaida“. Tačiau Jėzus ateina pasakyti, kad taip nėra. Jis džiaugiasi galįs būti artimu, kai Jį priimame primena, kokie esame jam brangūs. Esame laukiami jo puotos kviestiniai svečiai, kurių jis trokšta ne tik todėl, kad jis dosnus, o todėl, kad jis tikrai mus myli. Jis mato ir myli mus, mūsų grožį ir gerumą. Jis žino, kad nuodėmė yra ne mūsų tapatybė, o liga, užkratas. Ir jis ateina su Eucharistija, kurios antikūnai gydo nuo neigiamos atminties ligos. Su Jėzumi įgyjame imunitetą nuo nusivylimo. Šitaip Eucharistija mus padaro nešančiais Dievą, jo džiaugsmą, o ne negatyvumą.

Mes, kurie einame į Mišias, ką nešame į pasaulį –  nusivylimus, kartėlį ar Viešpaties džiaugsmą? Priimame Komuniją, paskui einame skųstis, kritikuoti, aimanuoti? Šitaip elgdamiesi nieko nepagerinsime, tačiau Viešpaties džiaugsmas pakeičia gyvenimą, sakė popiežius.

Dovanodamas save – paprastą kaip duoną – Viešpats kviečia neeikvoti gyvenimo ieškant tūkstančio nereikalingų dalykų, sukuriančių priklausomybes ir paliekančius tuščius. Eucharistija gesina daiktų troškimą ir uždega noru tarnauti, primena, kad nesame tik išalkusios burnos, bet esame jo rankos, kad pamaitintume alkstančiuosius. Būtina rūpintis stokojančiais maisto ir orumo, neturinčiais darbo ir negalinčiais pragyventi, rūpintis taip konkrečiai, kaip konkreti yra Jėzaus mums dovanojama Duona. Jėzus Eucharistijoje tampa artimas: nepalikime vienų šalia esančių vienišų žmonių.

Broliai, seserys, švęskime atminimą, kuris gydo mūsų atmintį – švęskime Mišias. Tai turtas, kurį turime iškelti į pirmąją Bažnyčios ir mūsų gyvenimo vietą. Eucharistija mus gydo vidujai, ypač dabar, kai mums jos taip reikia. (SAK / Vatican News)

Dla żywotności naszej wiary niezbędna jest pamięć o tym, czego Bóg dla nas dokonał. Aby ją pielęgnować otrzymaliśmy nie tylko Pismo Święte, ale również Eucharystię, która daje nam udział w paschalnych wydarzeniach. Franciszek mówił o tym w homilii na dzisiejszej Eucharystii, którą sprawował w Bazylice Watykańskiej w obecności zaledwie 50 wiernych. Papież sprawował liturgie według formularza z Bożego Ciała. Choć uroczystość ta była obchodzona w Watykanie w ubiegły czwartek, Franciszek dostosował się do nowych zwyczajów włoskiego Kościoła, w którym wiele uroczystości przypadających w dni powszednie przełożono dla wygody na niedziele.

Na wstępie Franciszek zauważył, że pamięć o Bogu i o drogach, którymi nas prowadzi, jest jednym z podstawowych wymogów ludzi wierzących.

Bóg wie, jak krucha jest nasza pamięć

„Istotna jest pamięć o otrzymanym dobru: nie pamiętając o nim, stajemy się obcymi dla samych siebie, przechodniami istnienia – mówił Ojciec Święty. – Bez pamięci wykorzeniamy się z gleby, która nas karmi i pozwalamy się unosić jak liście na wietrze. Natomiast przypominanie to nawiązywanie do najsilniejszych więzi, to poczucie się częścią historii, to oddychanie z ludem. Pamięć nie jest czymś prywatnym, jest drogą łączącą nas z Bogiem i z innymi. Dlatego w Biblii pamięć o Panu musi być przekazywana z pokolenia na pokolenie, musi być opowiadana z ojca na syna, jak mówi piękny fragment: „Gdy syn twój zapyta cię kiedyś: «Jakie jest znaczenie tych świadectw […], które wam zlecił Pan, Bóg nasz?», odpowiesz swojemu synowi: «Byliśmy niewolnikami […] i Pan uczynił na oczach naszych znaki i cuda»” (Pwt 6, 20-22). Ale istnieje pewien problem: jeśli łańcuch przekazywania pamięci zostanie przerwany? A ponadto, jak można pamiętać to, co się tylko słyszało, nie doświadczając tego? Bóg wie, jakie to trudne, wie, jak krucha jest nasza pamięć, i uczynił dla nas coś niesłychanego: zostawił nam pamiątkę. Nie zostawił nam jedynie słów, bo to, co słyszymy, łatwo zapomnieć. Nie zostawił nam jedynie Pisma Świętego, ponieważ łatwo zapomnieć o tym, co czytamy. Nie zostawił nam jedynie znaków, bo można zapomnieć także o tym, co widzimy. Dał nam Pokarm, a o smaku trudno zapomnieć. Zostawił nam Chleb, w którym jest On, żywy i prawdziwy, z całym smakiem Jego miłości. Przyjmując Go, możemy powiedzieć: „To jest Pan, pamięta o mnie!”. Dlatego Jezus nas wezwał: „Czyńcie to na moją pamiątkę” (1 Kor 11, 24). Czyńcie: Eucharystia nie jest zwykłym wspomnieniem, jest faktem: jest Paschą Pana, która dla nas jest przeżywana ponownie. We Mszy św. stają przed nami śmierć i zmartwychwstanie Jezusa“. 

Franciszek zwrócił też uwagę na uzdrawiającą moc Eucharystii. Ona leczy naszą zranioną pamięć i wyzwala nas z osierocenia. Pamięć wielu osób jest naznaczona brakiem uczucia i wielkimi rozczarowaniami ze strony tych, którzy powinni dać miłość, a tymczasem osierocili ich serce.

Poprzez swą obecność Jezus uzdrawia naszą pamięć

„Bóg jednak może uleczyć te rany, umieszczając w naszej pamięci większą miłość: Jego miłość – powiedział Papież. – Eucharystia niesie nam wierną miłość Ojca, która uzdrawia nasze osierocenie. Daje nam miłość Jezusa, który przemienił grób z punktu końcowego na nowy początek, i w ten sam sposób może odwrócić nasze życie. Zaszczepia w nas miłość Ducha Świętego, która pociesza, bo nigdy nie zostawia nas samych i leczy nasze rany. Poprzez Eucharystię Pan uzdrawia także naszą pamięć negatywną, która zawsze wydobywa na wierzch to, co złe i pozostawia nam smutną myśl, że jesteśmy nieużyteczni, że popełniamy jedynie błędy, że jesteśmy „pomyłką”. Jezus przychodzi nam powiedzieć, że tak nie jest. Cieszy się, że może być z nami blisko i za każdym razem, gdy Go przyjmujemy, przypomina nam, że jesteśmy drogocenni: jesteśmy oczekiwanymi gośćmi na Jego uczcie, zasiadającymi do stołu, których pragnie. I to nie tylko dlatego, że jest wielkoduszny, ale dlatego, że jest w nas naprawdę zakochany: widzi i miłuje piękno i dobro, którym jesteśmy. Pan wie, że zło i grzechy nie są naszą tożsamością; są to choroby, infekcje. I przychodzi je leczyć Eucharystią, w której są przeciwciała dla naszej pamięci chorej na negatywizm. Z Jezusem możemy uodpornić się na smutek. Zawsze będziemy mieli przed oczami nasze upadki, udręki, problemy w domu i w pracy, niespełnione marzenia. Ale ich ciężar nas nie zmiażdży, bo głębiej w naszym wnętrzu jest Jezus, który dodaje nam otuchy swoją miłością“.

Franciszek podkreślił, że dzięki takiej mocy Eucharystii mamy się stać nosicielami Boga. Trzeba się zapytać, czy jest tak rzeczywiście.

Eucharystia gasi głód rzeczy

„Rany, jakie nosimy w naszym wnętrzu stwarzają problemy nie tylko nam samym, ale także i innym – mówił Ojciec Święty. – Czynią nas lękliwymi i podejrzliwymi: na początku zamkniętymi, na dłuższą metę cynicznymi i obojętnymi. Sprawiają, że reagujemy na innych z dystansem i wyniosłością, łudząc się, że w ten sposób możemy kontrolować sytuację. Ale jest to ułuda: tylko miłość leczy lęk u podstaw i wyzwala z zamknięć, które ograniczają. Tak czyni Jezus, przychodzący nam na spotkanie z łagodnością, w rozbrajającej kruchości Hostii; tak czyni Jezus, Chleb łamany, aby rozbić skorupę naszego egoizmu; tak czyni Jezus, który daje siebie, aby nam powiedzieć, że tylko otwierając się, uwalniamy się od zablokowań wewnętrznych, od paraliżów serca. Pan, dając nam siebie tak prosto jak chleb, zachęca nas również, abyśmy nie marnowali życia goniąc za tysiącem rzeczy bezużytecznych, które powodują uzależnienia i pozostawiają we wnętrzu pustkę. Eucharystia gasi w nas głód rzeczy i rozpala pragnienie służenia. Podnosi nas z wygodnego, siedzącego trybu życia, przypomina nam, że jesteśmy nie tylko ustami, które trzeba nakarmić, ale także Jego rękami, aby nakarmić bliźniego“.


Add your Thoughts

El. pašto adresas nebus skelbiamas. Būtini laukeliai pažymėti *