Popiežiaus katechezė. Mozės užtarimo malda Papież: winniśmy być mostami pomiędzy Bogiem i ludźmi

Trečiadienio rytą vyko dar viena nuotolinė popiežiaus bendroji audiencija. Iš Vatikano rūmų bibliotekos transliuojamoje katechezėje Pranciškus kalbėjo apie Dievo tautos vadovo Mozės maldą.

Kai Dievas pašaukė Mozę, jis nebuvo kuo nors pagarsėjęs ar daug pasiekęs. Jaunystėje prieš jį buvo atsivėrusios svaiginančios karjeros galimybės, tačiau teko jų atsisakyti. Jis drąsiai pabandė ginti Egipte persekiojamus tautiečius, tačiau galiausiai išsigandęs pabėgo. Ir štai sutinkame Mozę Midijano dykumoje, ganantį ne savo avis.

Kaip tik dykumos tyloje Dievas prabyla į Mozę iš degančio krūmo: „Aš esu Dievas tavo tėvo – Dievas Abraomo, Dievas Izaoko ir Dievas Jokūbo“ ( 3, 6). Dievas prašo Mozę gelbėti persekiojamą Izraelio tautą, tačiau Mozė vėl bijo, vėl turi visokių abejonių. Pirmiausiai bando išsisukinėti, sakydamas, kad jis nevertas Dievo jam skiriamos misijos, paskui – kad nežino Dievo vardo,  kad izraelitai juo nepatikės. Su visomis šiomis abejonėmis Mozė labai panašus į kiekvieną iš mūsų, sakė Pranciškus. Kaip gi aš galiu vykdyti Dievo valią, jei mane slegia tiek daug abejonių? Kaip gi aš galiu melstis, jei dėl nieko nesu tikras? Iš tiesų, sunku melstis, jei tokia žmogaus būsena.

Tačiau būtent dėl silpnumo, o ne dėl ryžto ir valios, mus patraukia Mozės pavyzdys. Per jį, silpną žmogų, Dievas suteikia savo tautai Įstatymą. Jis tampa jį pranokstančių slėpinių tarpininku. Nors jam suteikta išskirtinė privilegija asmeniškai kalbėtis su Dievu, Mozė niekada savęs nekelia aukščiau kitų žmonių, visada yra su savo tauta. Jis yra Dievo bičiulis ir tautos bičiulis. Kaip sakoma Skaičių knygoje, Mozė buvo labai kuklus žmogus, „kuklesnis už bet ką kitą ant žemės veido“ (Sk 12, 3).

Kaip moko Katalikų Bažnyčios Katekizmas, „Mozės malda yra jaudinantis užtariamosios maldos pavyzdys“ (2574). Jo tikėjimas Dievu buvo persipynęs su tėviška atsakomybe už savo žmones. Šventasis Raštas dažai vaizduoja Mozę su į dangų iškeltomis rankomis. Jo asmuo, sakė Pranciškus, – tai tarsi tiltas, nutiestas tarp žemės ir dangaus. Jis nepaliauja būti savo tautos užtarėjas net ir tuomet, kai tauta nusigręžia nuo Dievo ir ima garbinti aukso veršį. „Ši tauta nusidėjo sunkia nuodėme. Pasidarė sau dievą iš aukso! O dabar, jei tu tik atleistum jų nuodėmę… bet jei ne, ištrink mane iš knygos, kurią parašei!“ ( 32, 31–32). Mozė nepalieka savo tautos. Nepaliauja būti tiltas, užtarėjas. Dievas ir tauta, o Mozė tarp jų.

„Mozė mus ragina taip karštai melstis, kaip meldėsi Jėzus, melstis už pasaulį. Primena, kad, nepaisant viso pažeidžiamumo, pasaulis priklauso Dievui. Visi priklauso Dievui – didžiausi nusidėjėliai, blogiausi žmonės, labiausiai korumpuoti valdininkai – visi yra Dievo vaikai. Jėzus viską mato ir visus užtaria. Pasaulis gyvas ir viskas gerai klostosi Teisiojo užtarimo maldos ir gailestingumo dėka“, – sakė Pranciškus. (JM / Vatican News)

Papież: winniśmy być mostami pomiędzy Bogiem i ludźmi

„Postawa wstawiennictwa jest właściwością świętych, którzy naśladując Jezusa, są «mostami» między Bogiem a Jego ludem” – to słowa Papieża z dzisiejszej audiencji ogólnej. Kontynuował on cykl katechez na temat modlitwy odwołując się do postaci wielkich postaci biblijnych. Tym razem przywołał postać Mojżesza, który nie był „przeciętnym” i „łatwym” rozmówcą Pana Boga.

Krzysztof Ołdakowski SJ – Watykan

Ojciec Święty zwrócił uwagę, że Mojżesz w momencie powołania przez Boga był po ludzku rzecz biorąc „życiowym bankrutem”. Szybko rozpadły się jego marzenia o wielkiej karierze i chwale. I to właśnie w sytuacji poczucia osobistej porażki, w ciszy pustyni objawił mu się Bóg, który wezwał go ponownie do wzięcia na siebie troski o lud Izraela. Mojżesz przedstawia swoje lęki i zastrzeżenia. W jego modlitwie najczęściej pojawia się wtedy słowo: „dlaczego?”. Wydaje się, że kiedy człowieka nachodzą wątpliwości, to modlitwa jest niemożliwa. W tym tkwi słabość, która również staje się siłą człowieka. Mojżesz jest człowiekiem, który jedną ręką trzyma się Boga, a drugą swojego ludu, zwłaszcza w chwilach pokusy i grzechu. Nie traci z nim nigdy kontaktu, zachowuje pamięć o korzeniach. Mojżesz nigdy nie odwraca się od Boga, ale również nie odwraca się od swego ludu. Jest wierny więzom krwi, ale równocześnie idzie za głosem Boga.

Szczególnym sposobem modlitwy praktykowanym przez Mojżesza jest wstawiennictwo. Jego wiara w Boga jest nierozerwalnie złączona z poczuciem ojcostwa, jakie żywi wobec swojego ludu. Pismo św. zazwyczaj przedstawia Mojżesza z rękami wzniesionymi do góry, ku Bogu, jakby swoją osobą pełnił rolę mostu pomiędzy niebem a ziemią. Nawet po popełnieniu grzechu bałwochwalstwa Mojżesz pozostaje mostem, nie przestaje się wstawiać za ludem.

Papież – być mostem pomiędzy Bogiem i ludźmi

„Dwie strony, lud i Bóg, a on pośrodku. Nie sprzedaje swoich ludzi dla kariery. Nie jest karierowiczem, pozostaje tym, który się wstawia: za swoimi ludźmi, za życiem, za historią, za narodem do Boga, który go wezwał. Jest mostem. Jest pięknym przykładem dla wszystkich pasterzy, którzy powinni być «mostami». Dlatego nazywa się ich pontifex – mostami. Pasterze są mostami pomiędzy ludem, do którego przynależą i Bogiem, do którego należą poprzez powołanie – zaznaczył Papież. – Podobnie Mojżesz: «Przebacz Panie ich grzech, a jeśli nie przebaczysz wykreśl mnie z księgi, w której mnie zapisałeś. Nie chcę robić kariery kosztem mojego ludu».“

Ojciec Święty przypomniał, że to sam Jezus jest dzisiaj dla nas pontifexem, mostem pomiędzy nami i Ojcem. I Jezus wstawia się za nami, daje zobaczyć Ojcu swoje rany, które są ceną za nasze zbawienie i wstawia się za nami. Mojżesz jest obrazem Jezusa wstawiającego się dzisiaj za nami.

Papież – niech modlitwa wstawiennicza wznosi się do Boga

„Mojżesz pobudza nas, byśmy modlili się z takim samym zapałem, jak Jezus, wstawiali się za światem, pamiętali, że mimo wszystkich jego słabości, zawsze należy on do Boga. Wszyscy należą do Boga. Najgorsi grzesznicy, ludzie najbardziej źli, wyjątkowo skorumpowani rządzący są dziećmi Boga. Jezus czuje to i wstawia się za wszystkimi – podkreślił Papież. – A świat żyje i rozwija się dzięki błogosławieństwu sprawiedliwego, dzięki pobożnej modlitwie i ta pobożna modlitwa świętego, sprawiedliwego, wstawiającego się, kapłana, biskupa, papieża, świeckiego nieustannie wznosi za ludzi, w każdym miejscu i w każdym okresie dziejów.“

Ojciec Święty zachęcił, aby pomyśleć o Mojżeszu, szczególnie wtedy gdy przychodzi nam chęć potępienia kogokolwiek i ogarnia nas wewnętrzne wzburzenie. Ono czasem dobrze robi, ale potępianie nigdy nie działa dobrze. Nie dajmy się ponieść zagniewaniu, ale wstawiajmy się za innymi. To nam dobrze zrobi – zakończył Franciszek.


Add your Thoughts

El. pašto adresas nebus skelbiamas. Būtini laukeliai pažymėti *